اين كه بيّنه با مدَّعى است نه منكر كه به او قسم متوجه است . 4 - گواه زوج را در كرد با اينكه زوجيَّت مانع گواهى نيست . 5 - گواهى حسنين را به دست آويز جز نفع يا خُردسالى رد كرد ، و شك نيست كه امير المؤمنين از آنها به احكام داناتر بود و اگر آنها مقبول الشهاده نبودند ، در محضر دعوى نمىآوردشان ، و همين است كلام در بارهء ام ايمن . 6 - گو اينكه گواهى جز على ( ع ) قبول نبود ، چرا قسم جزو بيّنه نخواست با اينكه شارح ينابيع گفته است ثبوت دعوى مالى به يك شاهد با قسم مذهب خلفاء اربعه است . 7 - آن خبرى كه بدان تمسك كرد مجعول است ، چون مخالف قرآن است ، و خود پيغمبر فرمود : خبر مخالف قرآن را بدور اندازيد . از مجلسى ( ره ) - اين خبر دلالت دارد كه كلمهء تزويج با من متعدى مىشود به مفعول دوم چنانچه در زبان اكثر فقهاء همچنين است در صيغ نكاح ، ولى از كتب لغت استفاده شود كه بىواسطه هم متعدى است و در قرآن همچنين وارد شده كه مىفرمايد : « زوجناكها » . از مجلسى ( ره ) - اصحَّ اقوال در محل دفن فاطمه ( ع ) همين است . كفو از نظر حكم كلى اسلام همان مسلمانى است ، ولى منظور از اين حديث همسرى در مقام عصمت و فضيلت معنويه است . از مجلسى ( ره ) - اين حديث دلالت دارد بر افضليت امير المؤمنين ( ع ) از پيغمبران اولو العزم جز پيغمبر ما ( ص ) ، اگر بگوئى كه : دلالت ندارد بر برترى از نوح و ابراهيم زيرا آنها اجداد فاطمه ( ع ) بودند و خويشى مانع از زواج با آنها است ، در جواب گويم : ظاهر حديث كفويت است با قطع نظر از خويشى و قرابت چنانچه تصريح به آدم بر آن دلالت دارد با اينكه كسى قائل